Jezus moest kiezen tussen macht of dienstbaarheid. Macht kan heel verleidelijk zijn. Maar wie kiest voor een wereld die bezield is door Gods Geest, kiest voor machteloosheid en dienstbaarheid. Want enkel in machteloosheid en dienstbaarheid kan Gods koninkrijk (een wereld van gerechtigheid en liefde) doorbreken.

Jezus had gemakkelijk misbruik kunnen maken van zijn macht, zijn talenten en zijn mogelijkheden. Hij werd er regelmatig toe aangezet. Het volk wil hem tot koning kronen; de leiders vragen een ondubbelzinnig teken als bewijs dat hij de Messias is; de leerlingen willen hem afhouden van zijn lijdensweg... Maar Jezus bleef trouw aan zijn oorspronkelijke roeping.
Hij volbracht de wil van God en zocht niet zijn eigen voordeel of prestige. Zijn hele leven was een strijd voor een betere wereld, waarin God en de mensen tot hun recht komen.

De strijd die Jezus moest voeren is de strijd waar elke mens in zijn leven mee te maken krijgt.
De veertigdagentijd kan de aangewezen tijd zijn om je daarover te bezinnen. De confrontatie met jezelf durven aangaan en de vraag stellen: wat weegt door in mijn leven? Op welk fundament bouw ik mijn leven? Vanuit welke inspiratie leef ik? Het zijn vragen die spontaan naar boven komen op momenten waarop een mens beproefd wordt. Beproevingen in het gezin. Tegenslag in het werk. Momenten ook waarop je ervaart dat het leven maar een ademtocht is en je je afvraagt waartoe het allemaal dient zich zo druk te maken. Momenten ook waarop je ervaart dat je niet bent wie je zou willen zijn. Dat je je eigen kleinheid, je tekortschieten onderkent en je leven ervaart als een leugen.

Op zulke momenten wordt je geconfronteerd met de vraag: ‘Welke kant kies ik? Wil ik ondanks alles mijn leven toch laten bezielen door Gods Geest? Weiger ik mij te laten verleiden door eigenbelang, macht, aanzien of bezit?’ Als al deze dingen op de eerste plaats komen in je leven, keren ze zich uiteindelijk tegen jezelf. Ze ketenen je, ze maken je onvrij. Je wordt de slaaf van aardse goden die je achterna loopt.

Het verhaal van Jezus' bekoringen in de woestijn leert ons dat je niets van wat geschapen werd mag verafgoden en aanbidden. Dat is een aartsmoeilijke uitdaging en opdracht. Dat brood en spelen de mens méér aanspreken dan het woord dat uit Gods mond komt, is van alle tijden. Je moet er de geschiedenis van het uitverkoren volk maar eens op nalezen. Het is één lang verhaal van menselijke zwakheid en boosheid. En ook in de zogenaamde woestijnperiode, de bevoorrechte periode waarin de Israëlieten één volk vormden en God nabij wisten, stierven ze met eten in de mond, vereerden ze het gouden kalf en vertrouwden ze op eigen macht.

In het evangelie tekent Lucas ons Jezus als de persoon die dezelfde beproevingen doormaakt als het Joodse volk, maar die trouw blijft aan zijn roeping. De mens moet zich bewust blijven dat hij schepsel is en dat God zijn Schepper is. Als hij dit vergeet is hij als een weeskind dat zijn afstamming niet meer kent en gaat hij zich gedragen als bezitter, gaat hij een plaats innemen die hem niet toebehoort en gaat hij leven als iemand die aan zichzelf genoeg heeft.

De veertigdagentijd is voor christenen de uitgelezen tijd om weer op zoek te gaan naar zin en betekenis van het bezig zijn en om weer grond onder de voeten te krijgen. Vaste, dragende grond om op te staan, geworteld in het oude visioen van een goede schepping, een vredevolle wereld en vrije mensen.

Het is wachten op de komst van zo’n messiaanse tijd.