Zonder ophouden bidden

‘Doorzetten en niet versagen’, dat is het wat je moet doen als je iets wil bereiken in het leven. Het kan zijn dat het dan toch nog niet lukt, maar je hebt in ieder geval toch meer kans dat je je slag thuis haalt. De twee schriftteksten die vandaag zijn voorgelezen laten verstaan dat het bij het bidden ook zo is. Daarom worden wij aangemoedigd om vol te houden en niet te versagen in het bidden. Ook al ben je aan het verkeerde adres, zoals die weduwe die bij een onwillige rechter terecht komt, toch moet je blijven aandringen tot dat recht geschiedt. Want daar gaat het uiteindelijk om: dat recht zou geschieden. Het zal niet altijd lukken, maar als je biddend en smekend blijft aandringen kan het uiteindelijk toch lukken.

In een van zijn commentaren op psalm 38) heeft Sint-Augustinus het over het ‘bidden zonder ophouden’ (1 Tessalonicenzen 5,17). Hij schrijft: moeten wij nu altijd knielen, het lichaam op de grond uitstrekken en de handen opheffen, omdat er staat ‘bidt zonder ophouden’?
Indien wij alleen dit bidden noemen, meen ik dat wij niet zonder ophouden kunnen bidden.

Maar er is een ander gebed, een inwendig gebed dat geen einde kent, namelijk het verlangen.
Uw verlangen is uw gebed, en als uw verlangen niet ophoudt, dan bidt u ook onophoudelijk.

Wie aandringt, zoals de weduwe uit het evangelie, en zich blijft inzetten opdat gerechtigheid zou geschieden en het goede het uiteindelijk zou mogen halen op alles wat mensonterend is, die bidt zonder ophouden.

Dezelfde boodschap is ook terug te vinden in het verhaal uit het boek Exodus.

Op een eerste gezicht een bizar verhaal. Er is een oorlog in het spel. Om die te winnen kan en mag je God toch niet voor je kar spannen – hoe dikwijls dat ook al gebeurd is?!

Wie is die vijand? Wie is die Amalek, tegen wie Mozes en Jozua het opnemen?
Amalek is de oervijand van Israël. Met hem mag je geen medelijden hebben. Want op een lafhartige manier viel hij de karavanen in de rug aan, d.w.z. de zwaksten en de meest weerlozen, de vrouwen en kinderen die zich vermoeid in de achterhoede voortsleepten, werden meedogenloos afgeslacht. Amalek staat model voor het meest schandelijke en onmenselijke, voor alles wat God verfoeit. Hij is daar het symbool van. Die Amalek steekt zijn kop op, overal waar macht het haalt op het recht.

En toch: zelfs dat grote onrecht en dat onbeschrijfelijke kwaad bestrijd je niet met tegengeweld.

Dat laat het verhaal zien met het beeld van een smekende Mozes . Het verlangend bidden van Mozes om gerechtigheid heeft meer resultaat dan het zwaard van Jozua. Want zolang Mozes met zijn armen omhoog en uitgestrekt bidt, zijn de Israëlieten aan de winnende hand; laat hij de armen - de moed! - zakken en verliest hij zijn vertrouwen, dan wint de tegenpartij.

In uitzichtloze situaties kunnen alleen geheven handen nog iets uitrichten. ‘Maar,’ vraagt Jezus op het einde van het evangelie: ‘zal de Mensenzoon bij zijn wederkomst nog geloof vinden?’

Een pessimistische noot, die erop wijst hoe moeilijk het is om te blijven geloven dat vrede en recht het zullen halen op verdrukking en onrecht; dat Gods rijk uiteindelijk zal doorbreken.

Een hoopvol teken is dat het precies dit weekend de Werelddag is van het Verzet tegen extreme armoede.

Op 17 oktober 1992 werd die datum voor het eerst door de Verenigde Naties uitgeroepen tot Werelddag. Hij heeft zijn verre wortels in de inzet van een Pools priester, Père Joseph Wresinski, die zelf in een armenwijk rond Parijs was opgegroeid en later, als priester, werkte in het daklozenkamp van Noisy-le-Grand (Parijs). Die dag groeide uit tot een samenkomst van de allerarmsten, hun partners en de hele gemeenschap. In diverse wereldsteden komen ze vandaag bijeen om te getuigen van het onrecht dat armoede heet.

Het motto van deze dag is ontleend aan een manifest van Wresinski:
"Waar mensen gedoemd zijn in armoede te leven, worden de Rechten van de Mens geschonden. Zich verenigen om die rechten te doen eerbiedigen is een dure plicht "
(Père Joseph Wresinski- 17 oktober 1987 - Trocadero, Parijs.)

Niet versagen, maar blijven verlangen en biddend aandringen, dat het goed mag komen en Gods Rijk van vrede en gerechtigheid mag zegevieren.

Gerard Braet, o.p., Knokke