Van water wijn maken

Aan geen enkel wonder van Jezus is ooit zo sterk getwijfeld als aan dit. Niet omdat het onmogelijk lijkt: hij kon wel doden opwekken, dus kon hij zeker ook wijn scheppen uit water. Maar wat voor zin heeft dat? Een blinde genezen, dat is een verstaanbaar teken van Gods barmhartigheid, maar wie heeft er baat bij als een groepje bruiloftsgasten een massa wijn cadeau krijgt?

Het moet iedereen opvallen dat de evangelist niet spreekt van een wonder, maar van een teken. Het begin van de tekenen. Aan het slot van zijn boek schrijft hij: ik heb er zeven uitgekozen uit de vele, opdat u zoudt geloven en in zijn naam zoudt leven. Zeven: wijn in Kana, een zieke geneest, een lamme loopt, een storm wordt gestild, 5.000 hongerige mensen eten, een blinde ziet, Lazarus komt uit zijn graf.

'Op de derde dag', zo begint het verhaal van het eerste teken. Dit begin verwijst naar het einde. Het was ook op de derde dag dat Jezus werd opgewekt uit de dood. Het Johannesevangelie werd volledig geschreven vanuit de vreugde van Pasen: het feest van de verrezen Heer, van daaruit geschreven en van in het begin daar naartoe. Om geloof te wekken.

De betekenis van het eerste teken is, denk ik, dat liefde tussen mensen van water wijn kan maken. En het laatste teken betekent dat de liefde van God de dood kan veranderen in leven. De boodschap van al de tekenen moet dan duidelijk zijn. Waar Jezus kwam en mensen in hem geloofden, daar bracht hij feestelijke vreugde. Waar de verrezen en verheerlijkte Jezus Christus in geloof aanwezig wordt gesteld, waar mensen samenkomen in zijn naam, daar heerst feestelijke vreugde. Dat zeggen we ook letterlijk als we spreken van een eucharistieviering. We moeten dan wel echt mènen wat we zeggen. En wat ons allen betreft, mogen we zeggen: iedereen die in zijn of haar leven de liefde niet laat verwateren, mag weten dat God de dood verandert in leven.

Nu terug naar de bruiloft van Kana. De moeder van Jezus was ook op het feest. Ze heeft een beslissende rol gespeeld. Zij was het die het opmerkte: ze zitten zonder wijn. We mogen haar zien als symbool voor al die vrouwen die de dingen eerder zien dan veel mannen. Jezus had geen oor voor haar stille wenk. Hij reageerde nogal brutaal: 'vrouw, is dat soms uw zaak?' Zoiets zien we vandaag ook gebeuren. Er zijn vrouwen die vaak heel goed aanvoelen waar het in de kerk aan mankeert om van geloven weer een feest te maken, maar dan vaak en al te vlug te horen krijgen: 'vrouw, is dat soms uw zaak?'

Maar Maria liet het er niet bij. Ze ging naar de bedienden en zei hun, met vertrouwen in haar zoon: 'Doe maar wat hij u zal zeggen'. En dat deden ze. Ze moeten nogal met emmers gesjouwd hebben, honderden liters water om de kruiken vol te krijgen. Ook dat zien we vandaag nog gebeuren. Mannen en ook vrouwen die blijven sjouwen. Waterdragers die erin blijven geloven en ervoor zorgen dat ons geloven niet helemaal verwatert, die erop vertrouwen dat het mensen blij kan maken, steun kan geven, troost en vreugde.

Het is nog altijd zoals op de bruiloft van Kana. Als het geluk lijkt te verwateren, als de kleur uit je leven weg is, de glans uit de kerk verdwenen, moet je blijven vertrouwen en blijven sjouwen. Vroeg of laat kleurt het water weer tot wijn. Kana bestààt, overal en altijd!

Geïnspireerd door Dries Morel, Gods droom in onze handen. Tabor, Brugge 1984, p. 111-113, en Cees Remmers, Het woord doen, jaar C, Gooi & Sticht 2003, p. 77-79